Dar bir boğazdan geçiyoruz. Olsun. Gömlek ne kadar dar gelirse yırtılması da o kadar yakındır... Bütün perdeleri yırtıp atmak, güneşi evin her bir odasına dağıtmak istiyorum. Satır satır değil, harf harf yaktığım düşüncelerimin başından kalktığım o günden beri ısınmayan sol yanımın ateşi hiç sönmeyecek gibi. Uzun uzun cümleleri kağıda sıralasa da kalemim, dilim aksine, kısa cümlelerle sohbeti bitiriyor. Upuzun bir geceden uyanıp buz gibi havaya teslim olan bedenimi bir türlü ısıtamıyorum. Ve başımı gökyüzüne çevirmek şurada dursun, gözlerimi karşı denize bile dikmiyorum... Karmaşık duygular içinde abdestli düşüncelerimi temiz bir havluya sarıp kenara kaldırıyorum. ​Abdestli düşünceler! Bir şey de kalmamış hani; geri kalanları temizlemek istiyorum ama abdest suyu buz gibi, vazgeçiyorum. Masanın üzerindeki bardağı, kalemi, kağıdı abdestsiz elimle düzenleyip izlemeye başlıyorum. Abdestsiz dokunduğum her yerin ve söylediğim her sözün nasıl kirli göründüğünü şahitlik ediyorum...Gözlerimin içine baka baka söylenen yalanları, atıp da tutturulmayan her şeyi sırt çeviriyorum. ​Ne kadar görünür olmak istediğimi ve bu dünyada ne kadar yer edinmek istediğimi düşünüyorum. "Yerim yok" desem umutsuz gibi olacak ama değilim; bilakis umudum o kadar çok taze ki anlatamam. Çünkü öğrendim ki ben, yıllardır tek bir duada ısrar ediyorum. Ve yine eminim ki Rabbim ya duamı kabul edecek ya da daha iyisini verecek. Bu yüzden büyükler "Olanda hayır var" diyorlardı, şüphesiz. ​İşte tam da bu yüzden, hayattaki her şeyin "kirlenebildiği" gibi yeniden arınmaya da ihtiyacı var, bence. Bakmayın böyle yazdığıma; asıl niyetim düşüncelerime ve duygularıma abdest aldırmak. Nasıl mı olacak? Açıkçası ben de bilmiyorum ama bugün yaşadığım sıradan bir olay, bana bunun ne kadar mühim olduğunu bir kez daha gösterdi. Çünkü fark ettim ki ayrımcılık ya da kalıplar sıkıntılı bir iş; konu ne olursa olsun... ​Anlatayım: Her ay Pendik’te güzel insanlarla bir arada oluyorum. Ve o mekana gelen insan da, ben de sohbetin başında ya da sonunda muhakkak cebimizden çıkarıp çikolatalarımızı veririz; nasıl başlandı hatırlamıyorum ama bu bizde adet haline geldi. Hatta birimiz unutsun, diğeriyle gönder ya da "unuttun" diye mesaj atarız. Bugün iş yerinde bana verilen bir şeyi başka biriyle paylaşınca yanımda oturan arkadaş, "Ben sana veriyorum, sen başkasına" dedi. "Hediyeyi hediye etmek sünnettir" dedim. Üçüncü bir kişi ise "Başka sünnet uygula" diye araya girdi. Sonra yanımda oturan kişi kulağımın yanına eğilip, "Dişil enerji almaya odaklıdır. Al, verme. Bırak o sana versin" dedi... Kalakaldım. Ne desem diye düşündüm; şaşkınlığımın o da farkındaydı. İçimden, "Şifa olsun alana da verene de" dedim. Biliyordum ki veren her zaman kazançlıdır; verdikçe çoğalır. Öğrenmiştik bir kere; bu, bir davranışın abdest almış haliydi bana göre. Ya sizce? ​Çoğu zaman çevremdekiler çok resmi olduğum için sitem ederler. Alışkanlık işte; bulunduğum ortam ve muhabbetler insanın kelimelerine abdest aldırmaya alıştırıyor. He ben hep böyle miyim? Değil tabii ki. "La, oğlum, kızım, gevşek" gibi çok sık kullandığım kelimeler de var ama onlar sadece dibimdekilere... Dikkatinizi çekerim, "Lan" değil, "la"! ​Nereden nereye geldik... Ben dişil ya da eril enerjinin değil ama bir kelimenin, bir tebessümün, bir davranışın, bir insanın bana verdiği o huzurun ne olduğunu çok iyi biliyorum. Eşyanın da bir canı olduğunu düşünür, onun bile bize bir şeyler verdiğine inanırım. Bir taş parçasını düşünün; tespih mesela... Duada, streste hatta sakinlikte bile parmaklarınızın arasında akıp gitmez mi? Ya da bir ağacı düşünün... "Ağaç ağlıyor" sözünü duydunuz mu hiç? Ben sadece duymakla kalmadım, gördüm. ​Sonuç olarak; hayatın gürültüsü içinde kirlenen niyetlerimizi (yüreğimizi), kalıplara hapsedilen paylaşımlarımızı ve ruhumuza yapışan o tuhaf hesapları bir kenara bırakmak zorundayız. Kelimelerimiz gibi, kalbimizi de her gün yeniden arındırmalı, inandığımız o saf ve taze ümitle yola devam etmeliyiz. Yanılıyor muyum? Mümkün tabii. Her zaman haklı olacak değilim ya! Lâkin insan, ancak içindeki ve dışındaki perdeleri yırtıp attığı, güneşi odalarının en ücra köşesine kadar ulaştırdığı gün gerçekten ısınabilir. Ve ben o sıcaklığın, kibri bırakıp saf niyetle atılan ilk adımda saklı olduğuna inanıyorum. ​Bismillah! Niyet ettim abdest almaya...